استراتژی چوگان

حضرات بت

Chogn فقط یک بازی نیست! این یک بازی استراتژیک است که دقیقاً مانند یک نبرد مینیاتوری برای سوارکاران و اسب ها به آمادگی جسمانی و مهارت نیاز دارد. در گذشته ، این نمایشنامه ای بود که سواران ایرانی مهارت های خود را در سوارکاری ، جنگیدن و بازی و همچنین مهارت های جنگی ، سرعت و چابکی اسب های خود به نمایش می گذاشتند. اسبهای چوگان را پونی چوگان می نامند. از آنجا که اسب سواری یک تمرین نظامی در گذشته بود ، ایرانیان معتقد بودند اسبی که در چوگان بتواند خوب عمل کند ، در جنگ نیز می تواند خوب عمل کند.
اسب ها و اسب های چوگان هم باید تجهیزات ایمنی داشته باشند. بازیکنان در طول بازی سعی می کنند توپ را با پتک های چوبی دسته بلند پاس داده و روی توپ کنترل کنند. پتک ها به طول تقریبی 130 سانتی متر به قطعه چوبی استوانه ای دیگری (حدود 25 سانتی متر) عمود بر یکدیگر متصل شده اند. توپ کمی بزرگتر از یک توپ تنیس در حدود 140 گرم است. زمین چمن 274 متر طول و 145 متر عرض (اندازه تقریباً 6 زمین فوتبال) است. چهار بازیکن در هر تیم بازی می کنند: یک بازیکن جلو ، دیگری مهاجم که به عنوان نقش های جلو و مدافع سخت تر بازی می کند ، یکی که موقعیت مهم است و معمولاً بالاترین بازیکن تیم که باید نقش دفاعی را به نقش حمله تغییر دهد و موقعیت هایی را برای تیم ایجاد کند و یک دروازه بان که مسئولیت اصلی او محافظت از منطقه دروازه است. هدف در این بازی گل زدن به تیم حریف است. از آنجا که Chogan یک بازی سریع است ، بازیکنان باید همیشه آماده تغییر سریع و لحظه ای نقش خود باشند.
این بازی به شش نیمه 7 دقیقه ای به دو نیمه تقسیم می شود. به هر دوره چوکا گفته می شود. در پایان بازی ، اگر برنده ای نباشد ، وقت اضافی توسط داور داده می شود. تیمی که ابتدا یک گل بزند در این بازی پیروز خواهد شد. زمان استراحت بین هر دو دوره 3 دقیقه و بین دو نیمه وقت 5 دقیقه است. از آنجا که بازی به فعالیتهای بدنی زیادی نیاز دارد ، اسبهای خسته با اسبهای تازه در بین چوکاها جایگزین می شوند